Vitamine C, een verhaal apart….

10 January, 2009

James Lind werd in Edinburgh geboren als zoon van een koopman.
Op 15 jarige leeftijd ging hij bij een dokter in de leer. In 1739 slaagde hij voor zijn examen als assistent-scheepsarts in de Royal Navy, de Britse Koninklijke Marine.
In die tijd stierven veel zeelui aan scheurbuik, een ziekte die zoals we nu weten, wordt veroorzaakt door een aanhoudend gebrek aan vitamine C.
De symptomen zijn niet gering: verval van lichamelijke krachten,  tandvlees dat sponsachtig wordt met volledig verlies van het gebit en bloedvaten die scheuren, waarbij het bloed uit mond, ogen, neus en anus begint te stromen.
De patiënt raakt volledig buiten zinnen en sterft uiteindelijk een afschuwelijke dood. Bij autopsie [lijkschouwing] blijken de inwendige organen dan zo verwoest te zijn, dat ze nauwelijks nog gelijkenis vertonen met hun oorspronkelijk vorm en omvang.
Dat levert bij elkaar een beeld op dat niet veel afwijkt van de taferelen uit de film OUTBREAK.

Geslaagd experiment

Die arme dokter James moet zich bij al dit leed enorm machteloos hebben gevoeld. Het is tenslotte geen kleinigheid om dagelijks gekwalificeerde marinemensen een vreselijke dood te zien sterven.
Geplaagd door de afschuwelijke beelden van die gestorven matrozen ondernam de 31 jarige Lind op 20 mei van het jaar 1747 één van de eerste geslaagde wetenschappelijke experimenten.
Hij selecteerde 12  scheurbuikpatiënten die er zeer slecht aan toe waren, waarbij hij alle 12 als ontbijt, lunch en avondeten hetzelfde voedsel gaf.
Twee van de 12 proefpersonen echter kregen daarbij als voedingssupplement appelwijn.
Twee andere gaf hij elke dag 25 druppels zwavelzuur.
De  twee volgende slikten dagelijks 2 eetlepels azijn.
Het  daarop volgende duo kreeg iedere dag diverse kruiden,
Het  één na laatste koppel ontving een week lang dagelijks een half glas zeewater. [ bwaaaah !]
De laatste twee van de twaalf  proefpersonen troffen naast hun bordje elke dag 2 sinaasappels, een citroen en een limoen aan.
Resultaat ? De twee die appelwijn hadden gedronken werden wel beter, maar bleven te zwak om te kunnen werken. De andere 8 stierven en de 2 fruiteters herstelden binnen 6 dagen !
In dat fruit zat dus een stofje dat verantwoordelijk was voor de genezing van scheurbuik. Hoewel James Lind nooit heeft geweten dat het om vitamine C ging, werden vanaf die tijd de schepen royaal toegerust met vaten vol citroenen,limoenen en ander vers fruit. De bekende kapitein James Cook liet zijn manschappen wekelijks rauwe zuurkool eten. Daardoor werd onnoemelijk veel leed  voorkomen. Pas veel later in 1928 ontdekte de Hongaarse biochemicus Albert Szent-Gyorgi dat ascorbinezuur [vitamine C] de werkzame stof was.

Overigens een goed bedachte naam want het is afgeleid van a = zonder en  scorbuut  = scheurbuik , dus eigenlijk: het zuur tegen scheurbuik.

Een veelzijdige vitamine

In ons land komt nauwelijks nog scheurbuik voor. Alleen bij onverbeterlijke junkfoodeters worden  nog subklinische [minder acute] symptomen van scheurbuik waargenomen.
Vitamine C is een in water oplosbare vitamine, maar erg instabiel. Bij het koken van groente of het schillen van fruit verdwijnt een aanzienlijk deel.
Vitamine C is, wat je zou kunnen noemen, een “breedspectrum-vitamine”.  Ze is betrokken bij letterlijk elk proces in ons lichaam. Zo verbetert ze het vermogen van het lichaam om calcium en ijzer uit voedsel op te nemen [sterke tanden en botten !] Vitamine C is ook in staat  giftig koper, lood, cadmium, arsenicum,en kwik uit het lichaam te verwijderen. Over “detoxen” [ontgiften] gesproken !
Ze verlaagt het cholesterol doordat ze deze in galzuren omzet. Vitamine C heeft een neutraliserende invloed op nitrosaminen.  Die kankerverwekkende stoffen vormen zich wanneer gerookt vlees zoals ham en bacon met nitrieten geconserveerd wordt.  Dan blijft het vlees er aantrekkelijk rood uitzien.
Vitamine C gaat ook de werking van histamine tegen, een stof die het lichaam produceert als er allergische reacties optreden.

Een van de belangrijkste functies van vitamine C is mee te helpen aan collageenvorming. Dat is een soort cement dat tussen de cellen zit en stevigheid geeft aan weefsels. Soms blijken rimpels het gevolg van een levenslang vitamine C gebrek, en niet altijd van veroudering. Misschien moet u om die reden niet zozeer de cosmetische industrie te hulp roepen,  als wel “het rimpelprobleem” van binnenuit via de mond bestrijden.

Verhoogde weerstand, snellere wondgenezing

Vitamine C vergroot onze weerstand tegen infectieziekten. Dat gebeurt door de aanmaak van interferon een flinke “boost” te geven.  Interferon is een eiwitsoort dat door met virus besmette cellen gemaakt wordt als reactie op een gevaarlijke virale “indringer” .Interferonen [ er zijn er meer dan één]  zijn in staat het viruskopiërend vermogen  van de cellen volledig uit te schakelen. Dood aan de virussen !

Bovendien versnelt vitamine C ook nog  eens de genezing van wonden en van botbreuken. Toen ik een paar jaar geleden languit over een straatpaaltje op het trottoir viel, brak ik mijn linkerarm. Ik ben toen direct mijn vitamine C inname drastisch gaan verhogen . Daardoor was de fractuur in minder dan 4 weken genezen. De chirurg zei toen dat hij zelden een zo snel herstel van een botbreuk had gezien. Ik heb hem niet verteld wat de reden was. Dat geheim wilde ik nou eens voor mijzelf houden…

Stress

Verder bestrijdt vitamine C vermoeidheid, angstgevoelens en depressie door mee te helpen aan de vorming van norepinefrine, een neurotransmitter. Dat is een stof in de hersenen die als een veerbootje tussen zenuwcellen heen en weer vaart om boodschappen over te brengen.
Wetenschappelijk is vastgesteld dat dieren, wanneer ze opgejaagd worden , extra vitamine C in hun lichaam gaan produceren [ soms tot 4 gram !] Daarmee stellen zij zich teweer tegen stress.

Ook de mens heeft extra vitamine C nodig wanneer hij onder druk staat. Het maakt dan in principe niet uit om wat voor soort stress het gaat. Vitamine C blijkt in alle gevallen een universele anti-stressfactor te zijn.

Toch scheurbuik ?

Sommige wetenschappers zijn er van overtuigd dat arteriosclerose [aderverkalking] wel eens een andere vorm van scheurbuik zou kunnen zijn, en het gevolg van een langdurig vitamine C gebrek .
Vitamine C is dan ook in staat  om, wanneer het consequent, langdurig en voldoende gedoseerd wordt ingenomen, het proces van aderverkalking te vertragen en gedeeltelijk  terug te dringen.
Vitamine C werkt tevens gunstig in op de bloedstollingsprocessen en maakt ook de haar en bloedvaten sterker. Dat kan weer helpen om de kans op beroerten te verkleinen.

Vitaminegebrek !

De mens kan vitamine C niet zelf in het lichaam aanmaken. We zijn dus aangewezen op een dagelijkse consumptie via de voeding.  Vitamine C verlaat via de urine ook weer snel  het lichaam.  Als we bij het ontbijt vitamine C binnenkrijgen, is ze na ongeveer 1 ½ uur uit ons bloed[plasma] verdwenen. Daarom dienen we eigenlijk de hele dag vitamine C rijke producten te gebruiken, zoals verse groente en fruit. Maar….nu ontstaat er een probleem !

Er komen steeds meer geluiden dat  onze groente en fruit door moderne landbouwmethoden etc. minder vitaminen en mineralen bevatten. (o.a. Engels onderzoek) Eén krant kopte vorig jaar zelfs met : “In veel groente zit tegenwoordig geen vitamine C meer [ ! ] In de hele wereld loopt het aantal mineralen en vitaminen in de voeding terug. Maar in Nederland gaat het sneller dan elders ”. (zie o.a.)
Willen we dus een klein beetje gezond blijven, dan blijft ons weinig anders over dan naast een zo volwaardig mogelijke [biologische] voeding ,een vitamine C pilletje bij ons bordje te leggen en in te nemen !

Het Voedingscentrum in Den Haag [ “Eerlijk over eten” ? ?] houdt  echter vol dat wij geen extra vitaminen hoeven te slikken als wij maar dagelijks onze portie groente en fruit op tafel zetten. Gezien het bovenstaande mag het duidelijk zijn dat dit in tegenspraak is met de feiten. De Tweede Kamer was na het vernemen van het bericht over de slechte kwaliteit van ons voedsel wel onthutst en bezorgd, maar deed verder niets anders dan overgaan tot de orde van de dag.

Dr. Gert Schuitemaker van het Ortho Instituut [een wetenschappelijk kenniscentrum in Gendringen waar de ontwikkelingen op voedingsgebied met een kritisch oog worden gevolgd – www.ortho.nl ]  heeft daarom op 16 juni van het vorig  jaar een open brief aan de leden van de Staten Generaal geschreven. Hij benadrukt daarin met klem dat de zogenoemde “schijf van vijf” [de leidraad voor gezond, lekker en veilig eten, volgens het Voedingscentrum ] al lang niet meer voorziet in de vitamine en mineralenbehoefte van grote groepen Nederlanders.

“Er is structureel iets mis met de voedingsvoorlichting in Nederland. Al tientallen jaren loopt de voorlichting achter de feiten aan. Dit heeft ernstige consequenties voor de volksgezondheid” zegt Schuitemaker terecht.

U zult de verantwoording voor uw gezondheid dus in eigen hand moeten nemen  en niet overlaten aan instanties die een pertinent onjuiste voorstelling van zaken geven !

“Griep” en verkoudheid

Hoe is het gesteld met uw weerstand tegen griepjes en verkoudheden ? Ieder jaar de klos, een paar weken thuis en onder de wol ?
Door diep medelijden bewogen wil ik u daarom een handje helpen. We gaan de oorlog verklaren aan het leger van  bacteriën en virussen dat elk jaar op de loer ligt om toe te slaan !
Het advies komt van Dr. Robert Cathcart, een Amerikaans arts die veel ervaringen heeft met hoge doseringen vitamine C.
Deze Dr. Cathcart geeft zijn [griep]patiënten zóveel vitamine C als zij kunnen verdragen. Hij schrijft hen voor om elk uur een aantal grammen vitamine C te nemen. Dat lijkt erg veel, maar is het niet. Een uitslaande brand bestrijd je immers ook niet met een plantengietertje, maar met een waterkanon….. Als de grieppatiënt die hoeveelheid vitamine C geslikt heeft bemerkt hij op een zeker moment dat zijn darmen beginnen te “rommelen”.
Daarna vermindert Cathcart de dosering . Hij legt  “het slachtoffer” uit dat hij nu moet opletten dat net geen diarree ontstaat. Dan heeft de patiënt de juiste dosering. Robert Cathcart gaat uit van het simpele gegeven dat de mens zoveel vitamine C nodig heeft, als zijn darmen kunnen opnemen.
Krijgt hij meer, dan blijft de vitamine C in de darm, trekt water aan en zo ontstaat diarree. Hij noemt dat “darmtolerantie”.
En het werkt ! Wanneer ik een verkoudheid of  griep [ een verkeerde benaming overigens] voel opkomen, verhoog ik mijn dagelijkse inname van vitamine C totdat mijn darmen beginnen te “ rommelen” Dit hou ik dan vol totdat de ergste griepsymptomen verminderen. Daarna verlaag ik de inname van vitamine C weer in een voor mij geschikte dosering. Ik gebruik altijd, maar zeker bij een acute griepsituatie, nooit de time-released vorm, maar pure vitamine C, die wordt namelijk veel sneller in het bloed opgenomen.
Bij deze maatregel voel ik  mij dan wel een paar dagen belabberd, maar hoef  meestal niet mijn bed in te duiken. Dat laatste kan ik niet voor 100% garanderen, maar in het algemeen  zult u bemerken dat  het griepvirus zich een stuk  “zachtaardiger” gedraagt.

Als er “niets aan de hand is “ d.w.z. wanneer u in een redelijke gezondheid verkeert, en u wilt  uw weerstand tegen allerlei bacterieel en viraal gespuis op peil houden, dan raad ik u aan om  het hele jaar door naast een goede multivitamine  dagelijks 3 x 1 grammetje[1000 mg] vitamine C te gebruiken. U moet tenslotte ook 3 x per dag eten, kunt u ze meteen innemen. En uw extra bonus ? U krijgt  gegarandeerd geen scheurbuik !

Edit 18 november 2009 : Neuroloog prof. Robert G. Smith schreef dit artikel over zijn ervaringen met zeer hoge doses vitamine C bij de eerste verschijnselen van een infectie (vermoeidheid, lichte hoofdpijn, geïrriteerde neus of keel) Hij zegt:

” Na dit twee jaar te hebben toegepast heb ik geen verkoudheid of griep meer gehad. Mijn ervaring is, precies zoals prof. Hickey en dr. Saul melden, dat het mogelijk is de ernst van de symptomen af of toe te laten nemen al naar gelang de hoeveelheid vitamine C die men inneemt. Dit is een nuttige wetenschappelijke observatie die iedereen kan ervaren bij het behandelen van een griep of verkoudheid met vitamine C”

Anthon de Bont

Trefwoorden: virusinfecties, vitamine C — Auteur: Anthon de Bont